Dwuolefiny tworza oprócz materialów o wlasnosciach kauczuku równiez oleiste dimery

W r. 1909 Hofmann i Coutelle opatentowali metodę polimeryzacji izoprenu przebiegającej pod wpływem ogrzewania. Harries przeprowadził badania nad produktami polimeryzacji izoprenu prowadzonej w podwyższonych temperaturach i w r. 1910 ogłosił, że produkty te zarówno pod względem chemicznych, jak i fizycznych własności są podobne do kauczuku naturalnego. W tym samym roku Lebiediew opublikował wyniki swych prac nad polimeryzacją sprzężonych dienów prowadzoną za pomocą ogrzewania; stwierdził on, że zarówno butadien, jak i dwumetylobutadien dawały produkty o własnościach kauczuku obok różnych oleistych dimerów. Jak wykazał Lebiediew oraz Whitby i Crozier, możliwości prowadzenia ter- micznej polimeryzacji czystych. dienów są w dużym stopniu ograniczone, szczególnie w temperaturach podwyższonych. Składają się na to następujące przyczyny: 1. Dwuolefiny tworzą oprócz materiałów o własnościach kauczuku również oleiste dimery, przy czym ilość ich jest tym większa, im wyższa jest temperatura polimeryzacji, a więc im szybszy jest jej przebieg. 2. Stopień polimeryzacji kauczuku nie jest wysoki, ciężar zaś cząsteczkowy polimerów jest tym niższy, im wyższa jest temperatura procesu. Wielokrotne doświadczenia wykazały, że prowadząc polimeryzację w temperaturach niskich otrzymuje się znacznie lepsze produkty. Lepkość względna zolu (przy 30,1 C) zawierającego 0,68 g subst. na 20 cm benzenu. [przypisy: elewacja z drewna , kamień na elewację , cegła ]

Powiązane tematy z artykułem: cegła elewacja z drewna kamień na elewację