Metody polimeryzacji

W przypadku butadienu i jego homologów, na których opierała się większość prac nad kauczukiem syntetycznym, zauważono, że szybkość ich polimeryzacji oraz własności otrzymanych produktów zależą w dużym stopniu od rodzaju grupy podstawionej w cząsteczce butadienu. Pierwszy Lebiediew wykazał, że l-fenylo-l,3-butadien (polimeryzuje w temperaturze 150°C znacznie szybciej od izoprenu, który z kolei polimeryzuje dużo prędzej niż l-metylo-l,3-butadien. Whitby i Gallay doszli do wniosku, że te sprzężone dwu olefiny mogą polimeryzować dając kauczuki syntetyczne, których krańcowe węgle w cząsteczce mają trzy atomy wodoru. Przeprowadzone badania wykazały, że końcowe podstawniki jak i zwiększenie ich ilości działają hamująco na polimeryzację. Szczegółowe badania nad wpływem chlorowców podstawionych w butadienie przeprowadził Carothers. Metody polimeryzacji. Ogólnie biorąc proces polimeryzacji można prowadzić za pomocą czterech podstawowych metod, a mianowicie: 1. bezpośredniej polimeryzacji monomeru, bez użycia rozpuszczalnika – polimeryzacja w bloku 2. polimeryzacji monomeru w rozpuszczalniku; 3. polimeryzacji monomeru w emulsji; 4. polimeryzacji w fazie gazowej. W pierwszych dwóch wypadkach proces polimeryzacji przebiega w ośrodku jednofazowym, którym jest jednorodna ciecz. Metoda pierwsza jest szeroko stosowana do produkcji żywic syntetycznych, na przykład do polimeryzacji styrenu oraz estru kwasu metakrylowego. Metoda druga, przy której stosuje się rozpuszczalniki, znajduje zastosowanie do polimeryzacji chlorku winylu, styrenu itp. Procesy te przebiegają w temperaturach do 1500C pod ciśnieniem atmosferycznym. [podobne: biała cegła , stara cegła , cegła na ścianę ]

Powiązane tematy z artykułem: biała cegła cegła na ścianę stara cegła